Viool: Mieke Poppe Tekst: Charlotte Maes

Een concert in de polders, tussen bomen, geluiden en verwachtingen. 

Een solo voor viool - maar het is misschien wel meer dan dat. Het is een ontmoeting. Met klank. Met stilte. Met uzelf. Met wat er gebeurt, ook buiten de noten om.  Do I contradict myself? Very well, then I contradict myself. I am large, I contain multitudes. Whitmans woorden en Kurtags noten (Signs, Games and Messegas) vormen de ruggengraat van dit concert. Geen vaste verhaallijn, slechts drie hoofdstukken – fragmenten eigenlijk – die samen een landschap vormen. 

‘Wat gebeurt er als muziek echo wordt? Als een gebaar zich herhaalt, imiteert, verdwijnt en weer verschijnt? Wat blijft er achter in de stilte, wat neemt de luisteraar mee? Er ontstaat een gesprek tussen stemmen, echo’s en sporen, een keten van hommages en transformaties. Vanavond spelen we geen één verhaal, maar vele. Multitudes. Fluisteringen van Kurtág, dromen van Saariaho, een goedkope imitatie van Cage, vervreemding van Mazzoli  - en ergens een zucht van Bach.

Ik nodig u uit om géén antwoord te zoeken maar om simpelweg het landschap te betreden met uw oren, ja. maar ook met uw adem uw huid  uw herinneringen uw veelvoud’

Foto’s: Emma Van Gucht